Καταραμένα Παιδιά

Αφήστε με να σας πω για παιδιά καταραμένα, καταδικασμένα από την ίδια τους τη μάνα να ζουν αιώνια δίχως ταυτότητα και μορφή, δίχως ποτέ- μήτε καν μετά το θάνατο τους- να γίνονται αποδεκτά από την ανθρώπινη κοινωνία, «δεμένα» με τον τόπο όπου τους παράτησαν να σαπίσουν στην τύχη τους. Αφήστε με να σας πω για μία κατάρα ισχυρή..

«Λένε πως τα αβάπτιστα παιδιά τα θάβουν έξω από το όριο της εκκλησίας, τα εξώγαμα, τα μούλικα, ή όπως αλλιώς τα λένε, που πνίγουν αρκετές μάνες για να μην ανακαλυφθεί η απιστία τους»

Είναι παιδιά ανεπιθύμητα, ριγμένα στα αζήτητα, άνθρωποι αποκηρυγμένοι από την ίδια τους τη μητέρα, φορτωμένοι με μία αιώνια κατάρα.
Αυτήν την κατάρα μετέτρεψαν σε μίσος, τη μαύρη τύχη τους σε μένος ζητώντας εκδίκηση από τους πάντες και τα πάντα: σκοτώνουν ζώα, ξεκληρίζουν ολόκληρα κοπάδια, επιτίθενται σε ανυποψίαστους ανθρώπους, όμως πάνω απ' όλα αναζητούν τη μητέρα τους.. όχι γιατί ποθούν την αγάπη που στερήθηκαν, αλλά αναζητώντας εκδίκηση για την κατάρα που άδικα τους έχουνε φορτώσει!

Έχετε ακούσει ποτέ για παιδιά καταραμένα;
Σας ακούγεται περίεργη η διήγηση μου; Ακούτε πρώτη φορά για τα παιδιά αυτά; Μην βιάζεστε.. καταραμένα παιδιά υπάρχουν σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ελλάδος και είμαι σίγουρος ότι έχετε ακούσει γι' αυτά, ίσως με άλλο όνομα. 'λλωστε, κανείς δεν μιλάει ξεκάθαρα για την εν λόγω κατάρα- μία καταδίκη που η ίδια η μάνα «χαρίζει» στο παιδί της-, κανείς δεν την κατονομάζει ευθέως.. παραμένει θέμα ταμπού έως και τις μέρες μας.
Κάπως έτσι, ανάλογα με την περιοχή εμφανίζονται και με διαφορετικά ονόματα, έχουν κρύψει τις ίδιες περιπτώσεις πίσω από διαφορετικούς τίτλους, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο τον εκάστοτε ερευνητή να εντοπίσει τα εν λόγω περιστατικά που πιστέψτε με.. είναι πάρα πολλά.
Ανάμεσα στις ονομασίες που προσωπικά συνάντησα είναι τελώνια, σμερδάκια, σμιθράκια, κούλουθρα, σαταναδάκια, δράκοι ή δρακούλες, καλικάντζαροι, κλπ.
Ανίερες αφηγήσεις από διάφορες περιοχές ενισχύουν ακόμα περισσότερο το καταραμένο παρελθόν τους:«Τα κούλουθρα είναι τα παιδιά τ' αβάφτιστα. Κάθε νύχτα βγαίνουνε, ζωντανεύουνε», μας λέει μία γριά από τα Κύθηρα, ενώ οι γηραιότεροι κάτοικοι του Δήμου Φαλάνθου(Μαντινεία) διηγούνται: «Στου Σατάνη της Αλωνίσταινας βγαίνει ένα σμερδάκι, και είναι σαν παιδί τριχωτό, και σκούζει σαν τα μικρά παιδιά».

Μαζί τους έχει ασχοληθεί έως και ο μεγαλύτερος Έλληνας λαογράφος, ο Νικόλαος Πολίτης, ο οποίος και στο δίτομο- κλασσικό σήμερα- έργο του παραδόσεις τα ονομάζει χαμοδράκια.
Όμως, γιατί καταραμένα;

Το Χρίσμα της Γέννας.
Όπως είδαμε, αν και εμφανίζονται με διαφορετικές ονομασίες ανά περιοχή, εντούτοις όλες ακολουθούν μία κοινή φιλοσοφία, κρύβουν το ίδιο βαθύτερο νόημα.
Πάρτε για παράδειγμα τις ονομασίες Δράκο ή Δρακούλα που χρησιμοποιούνται στα Κύθηρα για τα παιδιά προτού τη βάπτιση. Ο λόγος είναι ιδιαίτερα απλός, αν και φέρει μία έντονη μεταφυσική χροιά που ενισχύει ακόμα περισσότερο το σκοτεινό χαρακτήρα των πλασμάτων.
Έχει να κάνει με μία κοινή πεποίθηση του λαού, έντονη και διαδεδομένη κατά το παρελθόν, που θέλει τη βάπτιση να αποτελεί ένα σημείο οριακό, το μεταίχμιο μεταξύ δύο κόσμων. Το πέρασμα από έναν διαφορετικό, απολίτιστο και άγριο κόσμο σε έναν οικείο και πολιτισμένο.
Με λίγα λόγια, σύμφωνα με παλαιότερες παραδόσεις της υπαίθρου, το νεογέννητο παιδί πριν τη βάπτιση δεν θεωρούνταν άνθρωπος, αλλά κάτι πιο ακαθόριστο, πιο ζωώδες.. εξού και οι διάφορες ονομασίες, όπως δράκος ή χαμοδράκια.
Η ζωώδης τους μορφή υποδηλώνεται ξεκάθαρα στην παρακάτω διήγηση από την Μαντινεία: «είναι σαν παιδί τριχωτό, και σκούζει σαν τα μικρά παιδιά».
Η αντίληψη αυτή εμφανίζεται σε πάρα πολλές τοπικές παραδόσεις ανά την Ελλάδα, οι οποίες παρουσιάζουν τα νεκρά αβάπτιστα παιδιά τυλιγμένα με ένα πέπλο μυστηρίου, ως πλάσματα μη ανθρώπινα, μικρούς δαίμονες, με αλλόκοσμα χαρακτηριστικά.. όπως η παρακάτω μαρτυρία από την Κρήτη: «Λένε πως τα μωρά παιδιά που πεθαίνουν αβάπτιστα γίνονται μικροί δαίμονες με μαύρα φτερά.»

Από την άλλη, η βάπτιση αποτελεί και το χρίσμα του Θεού στο νεογέννητο παιδί, την επίσημη είσοδο ενός νέου μέλους σε μία κοινωνία. Μάλιστα, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, αυτή η είσοδος γίνεται μέσω της πλήρης άφεσης αμαρτιών του νέου μέλους, μιας και με την τελετή ο άνθρωπος απαλλάσσεται από το προπατορικό αμάρτημα, την κυριότερη κατάρα- σταλμένη από τον ίδιο το Θεό!- που τον ακολουθεί από τη στιγμή της γέννησης του.

Η έννοια της βάπτισης όμως έχει ακόμα περισσότερες πτυχές: «δίνει» μορφή στον άνθρωπο! Είναι γνωστή η φράση του Θεού «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση μου» , αναφερόμενος στη δημιουργία του ανθρώπου. Ένα αβάπτιστο παιδί όμως δεν έχει πάρει το χρίσμα του Θεού, δεν μπορεί να μοιάσει στο Θεό και κατ' επέκταση σε κανέναν άλλον άνθρωπο που έχει βαπτιστεί. Η μορφή του παραμένει ακαθόριστη, άγνωστη, ξένη και μη αποδεκτή από την ανθρώπινη κοινωνία.

Απόκληροι Μίας Ολόκληρης Κοινωνίας.
Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, η μη βάπτιση ενός ανθρώπου για τη λαϊκή αντίληψη ισοδυναμούσε μεκοινωνική και μεταφυσική καταδίκη: δεν αποκτούσε ποτέ το θεϊκό χρίσμα, συνέχιζε να τον βαραίνει το προπατορικό αμάρτημα, δεν μπορούσε να αποκτήσει μορφή μήτε ταυτότητα, ενώ ουδέποτε γινόταν δεκτός από την ανθρώπινη κοινωνία.. σαν να τον καταράστηκε δηλαδή ολόκληρη η ανθρωπότητα!
Όπως αναφέρει η Δ. Μ. Δαμιανού στο έργο της Λαϊκές Διηγήσεις : «τα αβάπτιστα παιδιά παρέμεναν σε μία μετέωρη κατάσταση, μεταξύ χριστιανού και μη χριστιανού, ζωντανού και νεκρού, όπως όσοι πέθαναν στο διάστημα διαβατηρίων χρονικών στιγμών» .
Κάπως έτσι, με το κληροδοτημένο κακό μέσα τους φώναζαν, ούρλιαζαν, καταριόνταν, έκλαιγαν, παρακαλούσαν και στοίχειωναν ρεματιές ή λαγκάδια, ερημιές και απόμερα εκκλησάκια που είχαν ταφεί, ενώ«γίνονταν δαίμονες, μικροί σατανάδες ή βρικόλακες» .
«Εκεί, στη θέση Καλντιρίμι, είδε ένα μικρό παιδί, κόκκινο σαν τη φωτιά, με μάτια κατσούλας, το οποίο άρχισε να τον κυνηγάει.» , αναφέρει μία μαρτυρία από τη Μαντινεία.
Από την άλλη, ως βρικόλακες συνδέονταν άρρητα με ένα συγκεκριμένο χώρο ή- ακόμα χειρότερα- με συγκεκριμένα πρόσωπα που ευθύνονταν για την τύχη τους. Έτσι, αισθάνονταν μίσος και μένος κατά τη μητέρα τους ή τοπικών ιερέων, δηλαδή κατά κάθε ανθρώπου που ευθυνόταν- έστω και εν μέρει- για τη μη βάπτιση τους, για την άδικη κατάρα που τους βάραινε.

«Και εκεί που πετούνε στον αέρα, καταριούνται τον παπά που τα άφησε αβάπτιστα και πετροβολούν τους διαβάτες και τους ενοχλούν, όπως και οι άλλοι δαίμονες» , αναφέρει μία μαρτυρία από την Κρήτη.

Αντίστοιχες διηγήσεις όμως δεν υπάρχουν μόνο στην Κρήτη, μήτε μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε αρκετά μέρη της Ευρώπης. Για παράδειγμα, περιγραφές νεκρών αβάπτιστων παιδιών που ζητούν εκδίκηση από τη μητέρα τους εμφανίζονται έως και την Ιρλανδία, τη Σκωτία και άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης.

Μία Νέα Κατηγορία Δαιμόνων.
Κάπως έτσι, γεννήθηκε στο ελληνικό- αλλά και ευρωπαϊκό- συλλογικό ασυνείδητο μία νέα κατηγορία δαιμόνων.. αυτή των καταραμένων παιδιών.
Στην εν λόγω κατηγορία ανήκουν όλα τα παιδιά που πέθαναν αβάπτιστα ή που τα «έριξαν» οι μητέρες τους κατά τη γέννα για να πεθάνουν, τα εξώγαμα, καθώς και οι αποβολές. Τα παιδιά δηλαδή που δεν δέχτηκαν ποτέ το χρίσμα της γέννησης, δεν απέκτησαν ποτέ ταυτότητα και με την αιώνια κατάρα να βαραίνει τις πλάτες τους μεταμορφώθηκαν σε μικρούς δαίμονες, «σαταναδάκια» για τον απλό λαό.
Όντας «δεμένα» απόλυτα με τον τόπο όπου θανατώθηκαν ή θάφτηκαν αβάπτιστα, τις νύχτες ουρλιάζουν, κλαίνε, βλαστιμούν, ή άλλες φορές βγαίνουν από το χώμα και γελώντας δυνατά παίζουν με τις ώρες.
Οι σχετικές μαρτυρίες προέρχονται από όλη την Ελλάδα, ενώ στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστούν απλά.. σκοτεινές:

«Αν περάσει κάποιος τη νύχτα, ή ακόμα χειρότερα τα μεσάνυχτα, από το μέρος όπου τα έχουν θαμμένα ή ριγμένα, τα ακούει να κλαίνε και βλέπει φωτιές» (Κρήτη)

«Κάτω από την Αγία Τριάδα, ακούγονται μωρά να κλαίνε. Τα έχουν ακούσει πολλοί» (Κύθηρα)

«Στον 'γιο Μηνά έθαβαν τα αβάφτιστα παιδιά από όλο το νότιο τμήμα του νησιού» (Στραπόδι, Κύθηρα)

«Κάποτε, μικροί ακόμα, είχαμε πάει στον 'γιο Μηνά, εκεί όπου θάβουν όλα τα αβάφτιστα. Καθόμασταν κι ακούγαμε απέναντι στο δάσος «ουα, ουα». Στα μέρη βέβαια εκείνα που ν' ακούσεις παιδί να κλαίει, τι να κάνει ένα μωρό στο δάσος; Σηκωθήκαμε και φύγαμε.» (Στραπόδι, Κύθηρα)

Έτσι, αρκετοί άνθρωποι φέρονται να ακούν συχνά παιδικές φωνές, καθώς περνάνε από συγκεκριμένες ρεματιές ή λαγκάδια, ή τόπους εκτός του ιερού χώρου μίας εκκλησίας, όπως π.χ. απόμακρα εκκλησάκια. Τα μέρη αυτά θεωρούνται τόποι καταραμένοι, χώρα νεογέννητων νεκρών, και έως σήμερα ασκούν τρόμο σε όσους γνωρίζουν τις αντίστοιχες παραδόσεις.

ΠΗΓΗ: metafysiko.gr


ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Όλα τα παρακάτω πεδία είναι υποχρεωτικά, οπότε πρέπει να τα συμπληρώσεις για να μπορέσεις να υποβάλεις το σχόλιό σου! Η διεύθυνση e-mail που θα καταχωρήσεις ΔΕΝ θα δημοσιευθεί.

Σύμφωνα με τους όρους χρήσης σε περίπτωση χρήσης ψευδωνύμου, πριν την δημοσίευση του σχολίου σου μπορεί να υπάρξει επικοινωνία μέσω e-mail για την ταυτοποίηση των στοιχείων σου χωρίς αυτά να δημοσιοποιηθούν ή/και να δημοσιευθούν.

Δώσε μία έγκυρη διεύθυνση e-Mail. Η διεύθυνση e-mail που θα καταχωρήσεις ΔΕΝ θα δημοσιευθεί.

Πάτα στο πιο πάνω τετραγωνίδιο για να μας αποδείξεις οτι δεν είσαι ...ρομπότ!

Pantelis

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ

ΠΙΚΑΝΤΙΚΑ

ΥΓΕΙΑ

v-websites.gr - Καταστευή Ιστοσελίδων

Κατασκευή Ιστοσελίδων | Web Productions

kalymniansvoice.com

Copyright © 2017 | All rights reserved.

Ακολουθείστε μας στο Facebook
Μας αρέσει να μας λέτε ότι ...σας αρέσουμε!